Achter stille muren ligt het slotklooster in zacht gebed verborgen.  

Daar leven de Arme Klaren, als licht in eenvoud en vertrouwen.  

Hun dagen zijn geweven uit stilte, bezinning en tedere trouw.  

Geen werelds rumoer raakt de vrede die er zacht blijft wonen.  

De uren klinken er als fluistering, gedragen door geloof.  

Elke stap, elk woord, elk zwijgen ademt nederigheid en rust.  

Het klooster lijkt een schuilplaats voor hoop in een drukke wereld.  

Als een verborgen tuin bloeit er stilte aan de rand van de tijd.  

Wie er even bij stilstaat, voelt iets van eeuwigheid en vrede.  

Zo waakt het slotklooster stil, als een helder hart van bezieling.